Onze relatie, na de kinderen…

Ik denk dat een relatie altijd bepaalde fases doorloopt en als ik terug kijk naar het begin van onze relatie dan zie ik duidelijke verschillen met nu. Zeker nu wij van geliefden naar ouders zijn gegaan. 

Wij leerde elkaar kennen in onze studententijd. We werkten allebei bij hetzelfde bedrijf en hadden dezelfde vriendengroep. Onze relatie was vooral heel gezellig en onbezorgd. Op vakantie, borreltjes drinken, vele etentjes, uitslapen, series binge watchen en tot diep in de nacht praten. 

Ik denk dat iedere ouder nu een beetje gniffelt. Dat is inderdaad niet meer helemaal hoe onze dagen eruit zien. Vooral het woord onbezorgd is er niet meer bij. Je bent nergens meer compleet onbezorgd in. De keuzes die wij maken hebben invloed op de kinderen, dus die kunnen niet argeloos worden gemaakt. 

Een relatie hebben is hard werken, wanneer je ouders bent.

Maar wat ik soms ook vergeet is, is dat ik ook niet meer onbezorgd in onze relatie kan staan. Niet dat ik bang ben dat we niet meer bij elkaar passen of dat we uit elkaar zijn gegroeid, absoluut niet. Maar het is wel even een stuk harder werken voor je relatie. Ik ben van mijzelf een zorgzaam type. Ik praat graag met je, leg een dekentje over je heen, ik maak je lievelingseten en wil er altijd voor zorgen dat Jim zich geliefd, warm en thuis voelt. Dat is altijd een van de dingen geweest die ik in de relatie bracht. Op het moment dat onze eerste dochter in mijn armen lag en ik letterlijk en figuurlijk de verantwoordelijkheid van de zorg over haar kreeg, verschoof mijn aandacht dus compleet. Allemaal ook heel begrijpelijk en Jim heeft mij dat nooit kwalijk genomen, maar het was wel een grote verandering van een van de basispunten binnen onze relatie. 

Echt aandacht voor elkaar hebben, dan leggen we de agenda’s naast elkaar.

Ook even samen de gehele dag in bed liggen of datenights hebben ging niet meer spontaan. Wat in onze relatie een heel groot onderdeel is, is spontaniteit. Dus dit was voor ons een onderdeel wat binnen onze relatie ook verschoof. Het mooie is, dat wij wel het stukje spontaniteit in ons gezin hebben gestopt. Om dit ook weer een beetje terug te zetten in onze relatie, vinden wij het belangrijk om datenights in te plannen. Dit kan buitenshuis of thuis zijn, maar even speciaal aandacht voor elkaar te hebben. Het klinkt iets minder romantisch, maar het werkt wel. Je kiest er bewust voor om samen te zijn en aandacht en elkaar te besteden. Het is namelijk heel verleidelijk om in pyjama op de bank te vallen en een filmpje te kijken. Uiteraard is dat niet verkeerd, maar dit elke avond doen en geen datenights werkte voor ons echt niet. Jim en ik zijn niet alleen elkaars geliefden, maar ook elkaars beste vrienden. Wanneer wij geen datenights of echt even aandacht aan onze relatie schenken, dan zijn wij alleen ouders en beste vrienden. Ik zou dan de passie en de liefde in de relatie heel erg missen.

Het sterke en bijzondere aan samen ouders worden, is dat deze band nooit verdwijnt. Wj zullen altijd de ouders van onze dochters blijven. Wij zullen altijd een link met elkaar houden, die nooit zal verdwijnen. Je leert elkaar op zo een ander niveau kennen. Vaak ook hele mooie dingen, maar soms ook dingen die je bij de ander liever niet had gezien. Ik ben bijvoorbeeld totaal niet consequent of streng. Kan ik gewoon niet bij mijzelf opbrengen. Dat kan soms vervelend zijn voor Jim als hij net nee heeft gezegd en dan mijn verbaasde gezicht ziet. Niet altijd even netjes, want eigenlijk horen wij voor de kindjes op 1 lijn te zitten. Maar dat lukt mij niet altijd. Sorry!

Jim “ik vind het lastig om de spontaniteit van onze relatie op hetzelfde niveau te houden als voor dat we kinderen hadden’

De grootste veranderingen die ik ervaar zijn aspecten die het leven best wel beïnvloeden. Het onbezorgde van het leven is er een beetje vanaf zodra je samen kinderen hebt. Je bent in principe altijd samen ‘ouders’ en het is lastig dit los te laten. Het voelen van de verantwoordelijkheid lijkt eigenlijk altijd wel aanwezig. Wel geeft dit gedeelde verantwoordelijkheidsgevoel een hele nieuwe dimensie aan een relatie. Je bent samen verantwoordelijk voor in ons geval twee leventjes, en dat zorgt voor een extra band die je met elkaar hebt. Hierdoor leer je elkaar nog beter kennen, en kom je er ook nog meer achter wat je aan elkaar hebt. En dat is fijn, want dan kom je niet meer voor verrassingen te staan. 

Over verrassingen gesproken, ik vind het lastig om de spontaniteit van onze relatie op hetzelfde niveau te houden als voor dat we kinderen hadden. Niet omdat die behoeft minder is geworden, maar vooral om dat er nu eenmaal veel meer geplant moet worden. En dingen plannen en spontaan zijn passen nou eenmaal niet zo goed met elkaar. Hier kwam ik achter toen ik Elf ‘spontaan’ ten huwelijk wilde vragen in Londen. Probeer dat maar eens spontaan en als verrassing te houden als je naar een ander land wilt zonder dat de ander daarachter komt. Een hoop geplan met vliegticket heen, treinreis terug, kinderdagverblijf, oppassende oma, en dat allemaal op één dag. Hoewel dit uiteindelijk allemaal was gelukt, kan ik me voorstellen dat dit een stuk makkelijk was gegaan zonder kids. En dan waren we ook echt niet in één dag op een neer gegaan. Maar dat maakt de dag die het nu was natuurlijk niet minder bijzonder.

Al met al is onze relatie best veranderd ten opzichte van het begin van de relatie. Dat is begrijpelijk en ook niet negatief. Of je wel of geen kinderen hebt samen, een relatie veranderd in de loop der tijd. Misschien kan je het beste zeggen, dat je relatie groeit in de loop der tijd. Dat gaat niet vanzelf, dar zal je aandacht en energie aan moeten besteden. En gewoon soms lekker op de bank in pyjama met een film, maar dan wel lekker dicht tegen elkaar aan.

Recente artikelen