Ode aan het kinderdagverblijf

De eerste zeven maanden van Sophie haar eerste jaar was ik met haar thuis. Ik mocht haar zien ontwikkelen, continu kussen en knuffelen en mee janken als ik het ook even niet meer wist. Ik ging weer werken en dat betekende opvang voor Sophie. In Utrecht vonden wij ons eerste kinderdagverblijf. We weten nog steeds niet waar het aan lag, maar om een of andere reden werden wij elke week een keer gebeld om Sophie op te halen. Ze ging twee keer per week…

We verhuisde naar Schoonhoven en vonden opnieuw een kinderdagverblijf. Met klamme handjes en een beetje zenuwen gingen wij de wendagen (wennen aan het kinderdagverblijf) in. Maar wat een dijk van een leidsters zitten daar. Met dit bijltje hadden zij al vaker gehakt. Soof moest zeker even huilen, vond het zeker even spannend, maar voelde zich na een tijdje helemaal op haar plek. Precies een jaar later ging ook Lotte toen ze nog maar 11 weken oud was. Het eerste wat ik dacht toen ik haar voor het eerst wegbracht was; “Wat zijn al die andere baby’s groot!”. Het tweede wat ik voelde was dat het heel tegennatuurlijk was om haar al weg te brengen. Weer wisten al deze lieve leidsters hoe ze hier mee om moesten gaan. “Je mag altijd bellen, we zetten foto’s in de app en je krijgt een verslag van hoe de dag is gegaan.” 

Nu breng ik twee dochters naar een plek waar ik weet dat ze het naar hun zin hebben. Waar met ze gespeeld wordt, geknutseld, gelachen, boekjes voorgelezen en waar aandacht voor ze is. Petje af voor de vrouwen en mannen die dit doen. We hebben een keer per jaar een juffen- meesterdag, maar we zouden vaker even dankjewel mogen zeggen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar mijn kids vind ik soms al een handvol. Laat staan dat je er 8 (!) hebt. Nog iets wat ik mega fijn vind; de tips. Geen ongevraagd irritant advies, nee echt goed bedoeld handig advies. Daarom hierbij wat do’s en don’ts voor het kinderdagverblijf.

Don’ts

  • Met je schoenen zo de ruimte van de babygroep oplopen. Trek even die blauwe operatieschoentjes aan. Er kruipt, rolt, tijgert, schuift menig baby daar over de vloer.
  • Alle gewoontes en schema’s van jouw kind elke ochtend overdragen. Ze houden echt met zoveel mogelijk rekening, maar niet alles kan ingeregeld worden zodat jouw schema klopt. 
  • Je kind te laat ophalen op kerstavond of pakjesavond. Niet leuk. Niet doen.
  • Je kind over het hekje heen kieperen. Ik snap het je hebt haast, maar die twee minuten om even jouw mini laten wennen aan de omgeving en gedag te zeggen zullen ook niet je baan kosten.
  • Een zetpil geven aan je kind en hopen dat je nog even een paar uurtjes kan werken. Zetpil raakt uitgewerkt en de leidsters zitten met een ziek kindje.

Do’s

  • Vraag eens advies aan ze. Echt ik heb er veel aan. 
  • Zeg ze eens hoe fijn je het vind dat ze weer er een leuke dag van hebben gemaakt met jouw kleintje.
  • Stel je voor aan de inval juf, geeft niet als het toch een moeder blijkt te zijn. Kan gebeuren
  • Leer de namen van de leidsters en kinderen kennen. Het zijn wel de mensen waar jouw kindje menig uren mee doorbrengt.
  • Geef je op voor een klusje, zomer schoonmaak, keer meelopen, puzzels poetsen. 
  • Reserve kleding meenemen. Oja, en als je het een keer vergeet dan is er wel wat reservekleding op de locatie. Tenzij jij altijd de gene bent die deze wast maar niet terug brengt, dan raakt de voorraad op.

Dus allerliefste medewerkers van het kinderdagverblijf jullie zijn TOPPERS! En sorry als wij ons wel eens schuldig maakte aan bovenstaande, we doen ons best.

Recente artikelen