Mama, YOU ROCK!

 Hoe krijgen zij kindjes die lachend aan tafel zitten, of urenlang zoet spelen terwijl moeders een gezond bananenbrood bakt?

Zal ik je een geheimpje verklappen? Ook deze moeders verheffen net iets te hard hun stem, hebben soms dagen niet gedoucht en schuiven er soms ook een pizza in. Voordat Sophie geboren werd had ik het allemaal bedacht. Ik zou een geduldige, positieve, vrolijke, liefhebbende moeder zijn.  Dat probeer ik ook nog steeds na te streven, maar soms lukt dat niet.

Klein voorbeeld. Ik liep met de kindjes een rondje, ze wilde graag allebei de poppenwagen meenemen. In principe geen probleem, maar leer mij mijn kinderen kennen en ik weet die wagentjes worden halverwege aan mij overgedragen. Toch wilde ik niet bij voorbaat zeggen, dat het niet mocht. Kindjes naar buiten zij met de poppenwagen wandelen en ik liep er met een big smile achteraan. 100 meter voordat we thuiskwamen brak de pleuris uit. De jongste wilde niet meer met het wagentje lopen en bleef stokstijf staan. Oké, dit kan ik oplossen. Wagentje in mijn enne hand, dreumes bovenop mijn heup en tassen en gaan! Maar toen besloot de peuter, dat het hilarisch zou zijn om haar poppenwagen tussen geparkeerde auto’s te gooien (!) en lachend door te lopen. Mama kon dat wagentje wel even meenemen, en de peuter liep zonder gehoor te geven aan mijn smeekbedes door. Stond ik dan met een peuter die bij mij vandaan liep, omgevallen poppenwagen tussen de auto’s, een andere poppenwagen in mijn hand en een mopperende dreumes op mijn heup. Ik verhief mijn stem naar de peuter, zodat deze niet de straat op zou lopen, peuter kwam huilend teruglopen maar ze was veilig. Poppenwagen onder heel veel alsjeblieft’s en omkoperij door de peuter meegenomen. Precies op dat moment komen er twee dames langsgelopen, hoofdschuddend en de situatie misprijzend aan te kijken. Ik kan je vertellen dat de tranen van het schuldgevoel wat ik al had en de woede mij in de ogen stonden. Met weinig woorden en veel tranen van zowel de peuter als de dreumes en bijna die van mij, kwamen we thuis.

Eenmaal thuis ging ik even zitten, en huilde ik een flink potje. Na dit potje flink huilen, besefte ik mij plotseling iets. Eigenlijk was ik verdomd trots op mijzelf. Ik was met de twee meisjes naar buiten gegaan met poppenwagen en alles omdat zij dat graag wilde. Ik was dus positief, want ik dacht dat is hartstikke leuk voor ze! Ik was geduldig, ik stopte met ze bij elk bloempje wat ze wilde bekijken. Ik was vrolijk, ik heb met ze gelachen en genoten van het moment. Ik was liefhebbend, want alles wat ik deed was met liefde voor hen.

Die dames hebben waarschijnlijk van alles gedacht over mij als moeder zijnde. Maar dat doet er niet. Mijn meisjes zitten dicht tegen mij aangekropen terwijl ik met hen paw patrol kijk. Ik krijg snottebel kusjes en knuffels met plakhandjes. Ik ben een geduldige, vrolijke, positieve, liefhebbende moeder voor mijn meisjes.

Krijg jij snottebel kusjes en knuffels met plakhandjes? Nou dan lieve mama (of papa), YOU ROCK!

Recente artikelen