Hoe in mijn kraamtijd de roze wolk uitbleef. – Gastblogger

Mijn keuze voor een kind kwam bij heel veel mensen als een verrassing. Ik had geen partner, eigenlijk nooit zo gesproken over mijn kinderwens en daarbij heb ik een verleden van psychische problemen.

Uiteindelijk denk ik dat mijn keuze de beste is geweest die ik ooit heb gemaakt, maar de start van mijn gezinnetje was niet geweldig.

Ik heb echt een geweldige zwangerschap gehad. Rond de 36 weken begon mijn bloeddruk te stijgen, waardoor ik met bijna 38 weken ben verwezen naar het ziekenhuis voor een controle. Ik mocht meteen blijven, kreeg dezelfde avond een ballon geplaatst en de volgende dag werden mijn vliezen gebroken en het infuus gestart. Binnen 24 uur ging ik van aftellen tot de 40 weken naar mijn zoon in mijn armen hebben. Ik had moeite met de verwerking hiervan, maar durfde er niet over te praten. Vooral omdat mijn bevalling wat inleiding betreft de boeken in kon.

De eerste week was mijn zoon een super tevreden baby, zolang hij maar veel kon drinken bij mama en niet in zijn wiegje hoefde. Prima, je bent net op de wereld… blijf maar lekker dicht bij mama. Ik had mijn onzekerheden, de kraamtranen, totaal geen eetlust. Ik zocht er niet echt wat achter. Alles voelde een beetje alsof ik op de automatische piloot functioneerde. Ik wist dat ik gek was op dat manneke in mijn armen, was trots dat hij er eindelijk was en ik hem aan de wereld kon laten zien, maar echt voelen? Nee.

De weken en eigenlijk maanden daarna heb ik me ontzettend ellendig gevoeld. Ik kon alleen maar huilen. Mijn zoon huilde ontzettend veel, had extreem last van krampjes en wilde alleen maar aan de borst. Je leest en hoort zoveel over “mama knows best”. Nou, ik kan je vertellen, ik snapte werkelijk niets van hem. Ik begreep mijn eigen zoon niet, wat wilde hij nou? Deed ik iets fout, was er iets mis met hem, kon ik dit gewoon niet? Met zijn huilbuien (noem het gerust krijsen) namen de mijne ook toe. Genieten kon ik niet. Ik vond het loodzwaar, zeker in mijn eentje. Nooit even afstand kunnen nemen… even kunnen zeggen neem jij hem even over ik moet even weg uit de situatie. En dat was ook lastig, want hij was bij anderen net zo ontroostbaar als bij mij.

Uiteindelijk bleek hij reflux te hebben en met medicatie merkte ik wel iets van verschil. Het ontzettend huilen van de pijn werd steeds minder, de voedingen gingen makkelijker en kon hij beter verwerken. Het bleef weliswaar een onrustige baby, waardoor ik me opgesloten en afgesloten heb gevoeld.

Ik denk dat ik ruim een jaar later bekend raakte met het fenomeen oxytocine schade. In Amerika wordt er steeds meer onderzoek naar gedaan. De synthetische vorm van het hormoon wat moet zorgen dat je bevalling begint brengt moeder en kind van de leg om het even kort te zeggen. De kenmerken herkende ik meteen en zo goed als allemaal. Onrustige baby, slecht slapen, reflux, veelvuldig aan de borst willen, verhoogde kans op postnatale depressie etc. Check check check.

Nu ben ik zwanger van mijn 2e wondertje. Ik kijk ernaar uit en zie er tegenop. Ik ben heel bang weer zo’n babytijd door te maken, maar hoop dat dit mijn beleving van deze bijzondere tijd niet zal beïnvloeden.

Mijn zoon is trouwens wel een leuk kind hoor! En ik ben ontzettend dankbaar dat ik hem heb mogen krijgen. Rond een jaar begon alles wat makkelijker te worden. Ik voelde me meer mezelf, hij kon meer en we raakten echt op elkaar ingespeeld. Het is genieten met hem, het is soms zwaar met hem, het is soms zwaar met mezelf ook. Nu kan ik alleen wel zeggen dat ik moeder zijn echt geweldig vind en dat voel ik nu tot in mijn botten!

Liefs, Suzanne

Recente artikelen