Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Heb je kinderen, een baan in een cruciaal beroep, een andere baan in loondienst, ben je zelfstandig, of val je in de risicogroep. Allerlei factoren die de beleving van deze tijd beïnvloeden. Het leek me daarom goed om onze beleving te beschrijven, wellicht dat iemand er wat van kan opsteken of wellicht dat het alleen dient ter vermaak; beide zie ik in deze tijd als een goed doel.

Voor een situatie als deze hebben wij niet de meest ideale uitgangspositie; we zijn allebei zelfstandig, we hebben een winkel met de daarbij behorende kosten én we hebben 2 kleine kinderen, waarvan de jongste een immuunsysteem heeft dat op z’n zachtst gezegd niet helemaal optimaal werkt. Op het moment dat het virus net in Nederland was dachten wij net als veel anderen dat het wel mee zou vallen. We hadden wel in de gaten dat dit iets was wat we nog nooit hadden meegemaakt maar we hadden niet verwacht dat het onze samenleving zo hard zou treffen. Op het moment dat Rutte aankondigde dat we geen handen meer mochten schudden hadden wij, net als veel Nederlanders denk ik, nog steeds niet helemaal de ernst van de situatie door. Al begonnen al wel de spanning op te lopen over onze ondernemingen; het zal toch niet dat er straks niks meer binnenkomt? Dan hebben we een groot probleem. Dan de volgende persconferentie: 12 maart. “Iedereen in Nederland dient thuis te blijven bij klachten zoals neusverkoudheid, hoesten, keelpijn en eventueel koorts. Mensen worden opgeroepen om zo veel mogelijk thuis te werken of werktijden te spreiden. Er wordt ook dringend verzocht om kwetsbare personen zo min mogelijk te bezoeken.”.

Oké, het is nu toch wel heel heftig aan het worden. Na deze oproep om zoveel mogelijk thuis te blijven hadden we toch al snel het idee dat we dit ook wel gingen terugzien in het aantal winkelbezoeken. Gelukkig kreeg ik al vrij snel het bericht van een opdracht waar ik 3 dagen in de week werk dat ik dit voorlopig thuis mocht doen. Dat scheelt, dan valt het inkomen in ieder geval niet helemaal stil. De volgende dag gaan we even puzzelen hoe de komende weken eruit gaan zien, op welke dag de meisjes nog naar het kinderdagverblijf gaan en hoe we dat combineren met het thuiswerken van mij. Het was even puzzelen maar we komen eruit. We twijfelen wel nog of we de meisjes wel naar het kinderdagverblijf moeten laten gaan, zeker met Lotte haar gezondheid, maar we besluiten het nog even aan te kijken. Elfri heeft die zaterdag haar vrijgezellenfeest, we gaan in mei namelijk trouwen. Ik ben ontzettend blij voor dat haar vrijgezellenfeest door kon gaan. Ik zat eerlijk gezegd een beetje te wachten op een appje van haar vriendinnen dat het helaas geannuleerd was.

Dan wordt er een nieuwe persconferentie aangekondigd, het rommelt al een aantal dagen over de scholen. Moeten die nou wel of niet dicht. Wij zijn ook benieuwd, dus we stemmen af op Nederland 1. “Dit betekent dat vanaf morgen, álle scholen én kinderdagverblijven dicht gaan t/m 6 april”. Die hadden we eerlijk gezegd niet zien aankomen. Van de scholen wel, maar we hadden er geen seconde bij stil gestaan dat dit ook voor kinderdagverblijven zou gelden. Oké. De puzzel kan in de prullenbak, we gaan opnieuw iets bedenken. We komen er weer uit; De winkel gaat op woensdag dicht, omdat Elfri anders de meisjes mee had moeten nemen naar de winkel. En dat zien we niet zitten. Gelukkig kunnen we van donderdag t/m zaterdag openblijven. De eerste donderdag komt; Elf staat in de winkel en ik ben met de meisjes thuis. De winkel loopt niet echt bepaald storm, de klanten zijn op één hand te tellen, en het voelt voor Elf gek om klanten in de winkel te helpen in deze tijd. Die middag ontwikkelt Lotte koorts terwijl ze de hele dag al aan het hoesten is; Ik bel Elf en ze komt gelijk naar huis. De koorts van Lotte is binnen een dag weer weg maar we besluiten de winkel helemaal dicht te gooien. Niet alleen om gezondheidsredenen, maar ook omdat het niet goed voelt om de winkel open te houden.

We maken wederom een nieuw schema; van maandag t/m woensdag is het mama-dag en werk ik boven aan mijn opdracht. Elf probeert beneden de kindjes te vermaken terwijl ze ook nog het bedrijf runt; eigenlijk een fulltime baan. Het heeft wel resultaat, want we zien een duidelijke stijging in de online orders (waarvoor ontzettend bedankt btw). Op donderdag en vrijdag is het papa dag, zodat Elf ongestoord verder kan werken. En in het weekend hebben we weer weekend, voor het eerst in lange tijd. Al heb je als ondernemer natuurlijk nooit echt vrij. Qua planning is het goed geregeld zo, al is het financieel gezien natuurlijk wel spannend. Er komt gelukkig ondersteuning vanuit de overheid, maar er zijn een aantal verschillende regels en deze zijn niet allemaal uitgewerkt en/of even duidelijk. Toch probeer ik het een en ander uit te zoeken, ik vind dat niet alleen leuk maar wellicht gaan we het ook echt nodig hebben. Elf spoort mij aan om er een video over te maken om andere ondernemers te helpen, en tijdens het middagdutje van Lotte zetten we dit in elkaar. Het wordt goed ontvangen en overgenomen door lokale media; Fantastisch!. Zo zie je maar, als ondernemer zijn er overal kansen.

Het is dus passen en meten, maar we komen er wel. Dan komt er nog een persconferentie; we hopen dat er gezegd gaat worden dat niet essentiële winkels moeten sluiten. Niet omdat we zo graag alle winkels dicht willen hebben, maar vooral omdat ik dan denk dat het makkelijker is om voor compensatie in aanmerking te komen. We moeten toch allemaal onze huur en andere kosten betalen… Die maatregel komt er niet, wel gebeurt er iets anders. De minister zet op tv een streep door onze bruiloft. Alle samenkomsten tot 1 juni zijn verboden, ongeacht het aantal mensen. We zouden gaan trouwen op 9 mei. Er komt een uitzondering voor begrafenissen en kerkelijke bruiloften. Heel kerkelijk is onze bruiloft niet. We zouden wel de ceremonie doen in een Mariakapel, maar de rest van het weekend (het was een weekend bruiloft) is niet kerkelijk. We besluiten direct dat het dan inderdaad niet door gaat. We hadden ons misschien in allerlei bochten kunnen wringen om het wel door te laten gaan maar dan hadden we niet de bruiloft gehad die we graag willen. Gelukkig hadden we al contact gehad met onze accommodatie over een eventueel uitstel en kunnen we er een jaar later ook terecht.

Zoals je kunt lezen hebben wij een bewogen 2 weken achter de rug. Je zou misschien kunnen denken dat wij spijt hebben van onze beslissing om als zelfstandige door het leven te gaan, en dat het makkelijker was geweest als we in loondienst waren blijven werken. Ten eerste ben ik ervan overtuigd dat ook mensen in loondienst nu door een heel bizarre tijd gaan en vaak moeten puzzelen hoe ze een week door gaan komen, en ten tweede blijven wij ontzettend blij met ons leven als ondernemer. Er zijn momenten die het zwaar maken, maar er zijn ook prachtige momenten die het dit allemaal waard maken. En daar sluit ik mee af.

Bedankt voor het lezen,

Jim

Recente artikelen