Ga ik dit echt delen?

We kennen ze namelijk allemaal, de vrouw die op de hoek hoofdschuddend staat toe te kijken hoe jij je spartelende kind in de wagen probeert te krijgen. Doe ik ook niet met plezier hoor, een kind in de wagen zetten die zich naar achter gooit in een soort stijve plank houding. 

Het clubje hipsters dat met hun ogen rolt wanneer jij ook eens met de kids in dat hippe koffiecafeetje wilt zitten. Ik wil ook eens dat mijn koffie warm geserveerd wordt terwijl ik mijn appeltaartje zo snel mogelijk in mijn mond prop, voordat mijn kinderen die opeten. 

De twintiger die net iets te hard roept dat ze maar niet begrijpt waarom moeders er zo bij lopen en dat ze gewoon even een beetje voor zichzelf moeten zorgen! Heeft ze een punt zeker, ik moet ook voor mijzelf zorgen. Echter is het wasdag, heb ik net koffie op mijn laatste goede shirt gemorst en had ik vanochtend geen tijd om mijn haar te wassen. Dat ik hier niet op mijn pantoffels en joggingbroek sta, neem ik dan ook als een persoonlijk overwinning. 

De oudere man die mompelt dat de kinderen tegenwoordig maar niet opgevoed worden en zich asociaal gedragen. Terwijl ik naar mijn dochter kijk en zie dat zij een heel spontaan vrolijk uitbundig kind is. Kwestie van perspectief denk ik dan, zolang zij en ik maar gelukkig zijn.

Een oude studiegenoot die op de eerste verjaardag van jouw kindje vol afgrijzen kijkt wanneer er plakkerige dreumes handje naar haar vintage laarzen grijpen. Moet je niet aantrekken op een eerste verjaardag. Lieve oude studiegenoot, zullen wij het gewoon laten bij een avondje wijn drinken en niet meer afspreken op verjaardagen van mijn kind?

Maar dames en heren, wie spannen er soms echt de kroon? Absoluut andere ouders. Zij weten het beter. Over slapen, over eten, over opvoeding, over kleding, over sporten, over scholen, over… afijn je begrijpt mijn punt. Laten we samen iets afspreken. Wees lief, elke ouder doet zijn best om hun kind de allerbeste jeugd te geven met liefde en knuffels en grapjes. 

Nog even hulde aan de dame die langs mij liep op Utrecht Centraal. Bedankt dat jij naar mij keek terwijl ik met tassen, een peuter in de wagen en een baby in de draagdoek liep en tegen me zei “Soms is het ook best zwaar he?”. Een stukje herkenning, dat had ik even nodig. 

Recente artikelen