Eten met kids

Voordat wij ouders werden hadden wij helemaal bedacht hoe we het gedeelte ‘eten’ gingen aanpakken bij onze kids. Goed ingelezen wisten we dat je rond 4 maanden kon beginnen met oefenhapjes. Ook de tip om te beginnen met groente hadden we opgeslagen, omdat het alternatief fruit zou zorgen voor een voorkeur voor zoete smaken. En later zouden we, zo hadden we besloten,  niet moeilijk doen met ‘het bord moet leeg’. Als wij relaxt zouden zijn, dan zijn er hooguit aan paar dingen die ze niet eten, maar verder zouden ze hun bord gewoon opeten. Toch? Zo hadden wij het bedacht in ieder geval.

De werkelijkheid was anders. En dat begon al met 4 maanden. Met de groente-tip in ons achterhoofd is het allereerste vaste voedsel wat Sophie kreeg broccoli. Althans vast, het was natuurlijk helemaal kapot gepureerd. Maar we hadden het met liefde bedacht en gemaakt, zelfs precies op temperatuur geserveerd, en we hadden er een camera opgezet. Dat zijn natuurlijk leuke beelden voor later, zo dachten we. Het ging niet zo goed. Al kokhalzend ging er meer uit dan er in ging, en het filmpje dat we ervan hebben gemaakt lijkt meer alsof we informatie uit haar wilden trekken maar dat ze niet bereid was deze informatie op te geven. Afijn, volgende keer beter dachten we en we besloten het over een paar dagen weer te proberen.

Binnen 24 uur zaten we echter bij de huisartenpost, Sophie huilde namelijk al ruim een uur onafgebroken, ze was ontroostbaar en we wisten niet waarom. De huisarts vroeg; Heeft ze misschien iets anders gegeten dan normaal, en pas op dat moment legden wij de link. (Zo zie je maar wat 4 maanden slaapgebrek met je doet). Haar ongeoefende darmen probeerde tevergeefs de veel te vezelrijke broccoli te verteren en ze konden dat helemaal niet aan. Een flinke paracetamol werd toegediend en het ging wel weer. Met Sophie dan in ieder geval, wij hadden allebei flink last van schuldgevoel. We hadden het beste met haar voor maar dat had deze keer niet goed uitgepakt. Mede door dit voorval zijn we bij Lotte begonnen met wortel, en bovendien hebben we ook iets langer gewacht. Dit ging een stuk beter.

Als de kids wat ouder zijn eten ze in principe met de pot mee, en ook daar hadden we zoals je net las helemaal een plan van aanpak voor bedacht. Ook dat liep en loopt nog steeds anders dan gedacht. Ik beschouw onze aanpak nog steeds als vrij relaxed maar af en toe maken ze het wel heel bond. En dat houdt in gewoon helemaal NIKS eten of alleen ‘de pasta die geen saus heeft aangeraakt’ eten. Het meest irritant is dat als ze dan 2 tantrums verder de saus wel proeven deze hartstikke lekker blijkt te zijn.  

Zo zie je maar, het gaat vaak niet zoals gepland. En vaak is dat irritant, maar vaak is het ook gewoon hartstikke leuk. Zo blijft het interessant, zoals je op de foto kan zien

Recente artikelen