Dingen waar ik mij als moeder schuldig aanmaak…

Ik vertel leugentjes om mijn bestwil. De hagelslag is echt op zeg ik, terwijl ik onhandig in het keukenkastje de hagelslag achter het brood verstop. Ik vertel dat het nog midden in de nacht is en dat alle kindjes nog slapen, om 06:30. Dat die prinsessenjurk echt in de was zit en dat ik deze vandaag nog zal wassen. Dat ik zelf heel hard mee zoek, naar dat vreselijk stuk speelgoed, waarvan ik weet dat deze boven in de kast verstopt zit.

“Nee, mijn kinderen slapen in hun eigen bed.” Niet bij ons thuis, althans niet altijd. Sophie snapt er geen snars van dat papa en mama wel samen in bed slapen, maar zij in een andere kamer in een ander bed. Dat ga ik haar dan ook niet kunnen uitleggen, punt. Zeker niet midden in de nacht, wanneer ze met een betraand gezichtje mij aan kijkt. En heel eerlijk? Ik vind het ook ontzettend gezellig. Ik zit er geen seconde mee, wanneer dat lieve peuter armpje om mijn nek wordt geslagen en ze “mama lief” tegen mij fluistert. Zelfde geldt voor Lotje, wanneer zij na de speen geven echt niet in slaap valt. Kom maar bij ons liggen dan knuffelen we samen de nacht door. 

Dat brengt mij op mijn volgende punt, de speen. Ja, onze kinderen hebben een speen. Dit is een troostje, een slaapassociatie en voor ons echt een redmiddel af en toe. Wij als ouders staan dan ook positief tegenover de fopspeen, mits deze van natuurlijk rubber is en het niet continu in de mond zit. Het mag niet de spraakontwikkeling verhinderen, of een overbeet creëren. 

Consequent zijn. Kan en wil ik soms ook niet. Laat mij dit verduidelijken. Kinderen hebben grenzen nodig en die willen ze ook. Die zijn er bij ons en Sophie en Lotte weten heel goed hier binnen te bewegen. Maar binnen die grenzen is er ruimte voor hun eigen wensen. Dat houdt wel eens in dat ik na “nog 1 verhaaltje mama?” nog drie verhaaltjes lees. Chose your battles.

Soms zit ik ook even net iets langer op de wc dan nodig, want ik wil ook wel eens een momentje rust. Scroll ik door mijn Instagram of staar voor mij uit. Ik ga ook wel eens in het washok zitten, omdat ik even de was moet doen. Weten mijn kinderen veel dat de was er al 10 minuten in zit.

Wanneer we op de bank tv liggen te kijken ik mij realiseer dat er al ‘iets’ meer tijd is verstreken dan de bedoeling was. Over de tv gesproken, of schermen. Ik zet het wel eens in zodat het mij helpt. Aan het einde van de dag zijn mijn meisjes, laag in hun energie. Kunnen ze minder hebben. Ik wil op dat moment gaan koken, maar dan hangt er een aan mijn been en de ander wil samen kleuren. Dan zet ik Nijntje of Bumba in en Baby Shark schalt ook regelmatig door kamer. Ze vermaken even mijn meisjes en ik kan zonder stress een maaltijd op tafel zetten.

Koken. Doen wij vaak, omdat wij het belangrijk vinden dat er een gezonde goede maaltijd op tafel staat. Maar er ligt zeker een pizza of frietjes in de diepvries voor die momenten dat we even geen zin hebben om te koken. Nou en als we dan toch met de billen bloot gaan, zaterdag is friet dag. O, en die eten we ook op voor de tv. Worden we gelukkig van. 

Zo zijn er vast nog wel duizend en een dingen waar ik mij schuldig aanmaak als moeder. Eigenlijk vind ik het schuldig maken aan helemaal niet goed gekozen. Als ik dit allemaal zo terug lees, maak ik met mijn meisjes herinneringen. Ook als we samen tv kijken op de bank. Wie kan zich niet herinneren dat je lekker tv lag te kijken als klein kind, en hoe blij je daarvan werd. Wanneer ik mij hier “schuldig” aanmaak word ik wel een stuk relaxter. Is dat niet iets waar mijn kinderen veel meer aan hebben dan dat ze een keer geen groente eten?

Recente artikelen